Dat de tijd vliegt, heb ik ondertussen al zxf3 vaak als excuus aangedragen, dat het bijna genant wordt. Maar toch is het waar: de dagen gaan gewoon voorbij, bijna zonder dat je er erg in hebt. De ene dag neemt de andere, zoals ze dat in het Deens zeggen.

 Ondertussen ben ik alweer ruim 3 maanden aan het werk, en ik vind het heerlijk! Ik zou echt een heel erg ongelukkige huisvrouw worden (maar dat begreep je vast al na mijn vorige stukje). Ik vind het heerlijk om weer juridisch bezig te zijn, dossiers uit te pluizen, regeltjes te interpreteren en beslissingen te nemen. De eerste klachten over door mij genomen beslissingen zijn ook alweer binnen, dus dat begint alweer goed!

Jonas is inmiddels ook weer aan het werk, en dat was voor mij dan wxe9l weer even wennen. Na twee maanden te hebben gewerkt met huisman thuis, was werken zonder man thuis toch weer van een heel andere orde. Nu moesten er dus weer boodschappen worden gedaan, moest er worden gestofzuigd, gekookt – en dat dan ook nog helemaal alleen op de dagen waar Jonas avond- en nachtdienst heeft. Poeh!

Deze maand is het zelfs extra druk. Bij Jonas op de afdeling (oncologie) hebben veel artsen vakantie, waardoor hij nu extra veel diensten heeft. En tja, dat vraagt dus ook extra werk van mij op het thuisfront. Ik vind er maar niks an hoor, alleen thuis zijn! Tuurlijk is het best gezellig met Kalle, maar zo met z'n tweetjes eten is toch ook maar saai  . Aan de andere kant geeft het mij wel de mogelijkheid om eindelijk eens dit blog bij te werken;-)

 Ondertussen is Kalle alweer 11 maanden en hij begint zo langzamerhand door te krij  gen hoe je kunt kruipen. Hij is misschien motorisch niet echt de snelste, maar ach, hij d

oet alles gewoon lekker op z'n gemak. De schat heeft al wel z'n eerste blaren te pakken:

twee grote exemplaren – op elke grote teen xe9xe9n – gekregen door zijn tijgergang over de vloer, waarbij hij zich afzet met z'n tenen en zich tegelijkertijd vooruit trekt met z'n handjes. Gelukkig had 'ie er niet heel veel last van, en tijgert hij er nog steeds lustig op los!

Vorige week zijn we lekker aardbeien gaan plukken – dat was me toch een feest! Het is echt een klein fruitmonstertje;-)  

Toen ik begin 20 was en een enorm baaljaar had van m’n studie (vermogensrecht – m’n neus!), dacht ik wel eens: ik blijf gewoon thuis. Kan manlief mooi het geld verdienen, en dan ga ik gewoon de kinders verzorgen, lekker veel boeken lezen en mooie discussies voeren over de wereldpolitiek met andere thuisgaande mensen (want dat hoeven niet per se vrouwen te zijn, toch?).

Inmiddels weet ik wel beter! Wat is dat een boel werk zeg, het huishouden doen xe9n een kind verzorgen. En dan heb ik er nog maar xe9xe9n! Mijn moeder deed dat dus ook toen ze hoogzwanger was van mij en al 2 kleuters had rondlopen. Sjonge, dat doe ik haar niet zomaar na geloof ik. Weet je wat het is: het huishouden is nooit af. Heb je net gestofzuigd, ligt er alweer stof in een hoekje. En de was is nooit gedaan, want er is altijd weer nieuwe was. Alles wordt vanzelf weer vies… Wat een rotbaan. Ik ga echt vxe9xe9l liever weer buitenshuis werken!

Normaal doen Jonas en ik alles samen; boodschappen, om de beurt eten koken, stofzuigen, schoonmaken. Maar de afgelopen tijd heeft Jonas het nogal druk gehad op zijn werk, en dan willen we in het weekend vooral gezellige dingen doen. Wat dus betekent dat ik dan in m’n eentje het huis een beetje schoon probeer te houden. En nou ja, zo goed lukt dat nou ook weer niet. Ik speel nou eenmaal liever met Kalle;-)

Ik ben dan ook hxe9xe9l erg blij dat Jonas as. donderdag voorlopig zijn laatste werkdag heeft! Hij heeft vervolgens vrij tot 1 juni, en de komende 6 weken kunnen we lekker alles samen thuis doen. En dan zijn vanaf 6 april de rollen omgekeerd… Ik aan het werk, Jonas thuis! Dat wordt spannend… Maar vooral ook goed!

Nee, je hoort mij nooit meer verzuchten dat ik liever huisvrouw word.

Kalle is inmiddels ruim 5 maanden en enorm gexefnteresseerd in eten en drinken. Alles wat in onze mond verdwijnt volgt Kalle met grote ogen en hij wil alles uitproberen. Natuurlijk mag ie niet zomaar alles proeven, maar een slokje koffie kan vast geen kwaad!

.. do as the Romans. En als je in Denemarken bent, dan doe je dus als de Denen. Dat betekent: je kind buiten in zijn wagentje laten slapen, xf3xf3k in de winter! Nou heb ik doorgaans geen zin om 4 verdiepingen op en af te lopen alleen om Kalle in de binnentuin te slapen te leggen, dus hij slaapt vaak gewoon binnen in zijn wiegje. Maar als we thuis komen van een wandeling en Kalle slaapt nog lekker, laat ik hem rustig beneden in de wagen liggen. Ook vorige week op vakantie sliep Kalle heerlijk buiten in zijn wagentje. Zelfs een sneeuwstorm kon daar niks aan veranderen! Overigens moet je er natuurlijk wel voor zorgen dat de wagen droog en in de luwte staat, dat spreekt voor zich.

Vroeger was het een beetje behelpen met een reiswieg en goede warme dekens, maar sinds een tijdje is er een oplossing voor al het winters ongemak: de voksi-zak, de slee-bee of de droomzak. Voksi is een Noors merk, en was de eerste die dit type "slaapzak" op de markt bracht. Inmiddels zijn er vele kopiexebn en varianten te koop. Wij zijn sinds enkele weken de gelukkige eigenaar van een Slee-bee, de goedkopere kopie;-). Het idee is tegelijkertijd simpel en geniaal: een dekbed met 3 flappen, die je zo over je baby heenvouwt. In het midden vervolgens een houten plaat voor de stevigheid met daarop een klein matrasje, en aan weerszijden brede draagriemen. Op dit moment hebben we het winterdekbed in de hoes, en deze houdt Kalle harstikke goed warm, zelfs nu het overdag vriest! Als het nog kouder wordt kunnen we het zomerdekbed er ook nog bij in doen, maar ik denk eigenlijk niet dat we dat nodig zullen hebben.

Eenvoudig, handig, geniaal:
1. kind bovenaan in het midden leggen

2. onderste flap erover

3. linker flap erover en touwtjes goed vastbinden

4. rechter flap erover, binnenste touwtjes vastbinden en buitenste knopen vastmaken. Klaar!

Kalle slaapt als de beste, buiten in zijn slee-bee. Wangetjes lekker koud, nekje en lijfje lekker warm. Dat hebben ze best goed bekeken, die Denen.

Terwijl ik Kalle op mijn linkerarm in slaap probeer te wiegen, probeer ik met mijn rechterhand en slechts een deel van mijn aandacht dit stukje te typen. Valt nog niet mee, maar anders komt het er helemaal niet van en dat is ook jammer.

Kalle is morgen alweer 6 weken oud, en heeft zowaar zondag voor het eerst geglimlacht. Overigens niet naar papa of mama hoor, nee – naar het bezoek! Gelukkig voor moeders hier kon er twee dagen later toch ook nog een lachje af voor haar:-) Eergisteren is Kalle voor het eerst bij de dokter geweest, waar hij aandachtig is bekeken, beluisterd, gewogen (5,8 kg) en gemeten (61 cm). Overigens is hij volgens de dokter niet dik, maar gespierd! Zo vader, zo zoon, zeg ik dan maar:-)

Ondertussen vliegt de tijd voorbij, en vermaken Kalle en ik ons opperbest. Elke woensdag gaan we naar de "moedergroep" met 5 andere moeders en hun baby’tjes. Zo’n moedergroep wordt door de wijkverpleegster samengesteld, en het is natuurlijk vrijwillig of je eraan mee wilt doen of niet. Als er dan 5 of 6 moeders in een wijk zijn die mee willen doen, organiseert de  wijkverpleegster een eerste ontmoeting, en dan kun je daarna zelf afspreken wat je wilt doen. Het klikt erg goed in ons groepje, en we zien elkaar nu elke woensdag rond lunchtijd. Soms bij iemand thuis, anders in een cafxe9, of bijv. in de bioscoop! Zo gaan we volgende week naar de "baby bio", waarbij de bioscoop voor oppas zorgt. Je zet dan de wandelwagen (met kind erin) in de foyer van de bioscoop, waarna je een nummer krijgt. Als je kindje dan huilt, wordt je nummer omgeroepen in de filmzaal. Ben erg benieuwd hoe dat zal gaan en of ik nog iets van de film meekrijg haha!

Op donderdag gaan we naar "mama gospel" – een gospel-uurtje voor vrouwen op verlof. Op een grote mat in het midden kun je je kindje leggen (als het niet gewoon wil slapen in de reiswieg aan de kant), en dan sta je er in een kring omheen – en dan zingen maar! We zijn er pas xe9xe9n keer geweest, maar het is nu al het hoogtepunt van de week. Ik zal een volgende keer eens foto’s maken, kunnen jullie ook zien hoe dat gaat.

Verder wil ik ook graag beginnen met yoga-voor-net-na-de-bevalling, waar je – uiteraard – ook je kindje mee naartoe kunt nemen en zelfs sommige oefeningen samen kunt doen. Lijkt me super leuk, en bovendien goed voor dit lijf-net-na-de-bevalling…

Kortom: we vervelen ons niet!

Hij is er!

Zijn naam: Kalle (spreek uit Kelle) Martijn. Woog bij geboorte 4572 gr en was 56 cm lang. En nu is ie al 6 dagen oud…

De bevalling is uiteindelijk ingeleid op woensdagochtend 12 augustus. De woensdag ging met weexebn, een korte wandeling, en vooral proberen veel te ontspannen tussendoor. Woensdagavond dacht ik dat het nu xe9cht was begonnen, en vertrokken we naar het ziekenhuis. De verloskundige vertelde dat de bevalling nu wel rustig op gang aan het komen was, maar dat het "nog lang niet zover was". Weer terug naar huis dus! Gelukkig kreeg ik wel een ‘cocktail’ mee van een pijnstiller en een ontspannend middel, waardoor ik heerlijk heb kunnen slapen. Dat was welverdiend na zo’n dag met weexebn.

Donderdagochtend om half 7 – na een heerlijke nacht slaap – werd ik wakker van een wee, en toen wist ik meteen: dat van gisteren was peanuts! Dit is het echte werk… En dus vertrokken we weer naar het ziekenhuis. Daar werd Kalle Martijn uiteindelijk om 17:58 geboren. Helaas wel met de navelstreng om zijn nek, dus de navelstreng werd direkt doorgeknipt, en Kalle verdween in de armen van de kinderarts. Ik moet eerlijk toegeven dat ik daar weinig van heb meegekregen. Echt tijd of energie om bang te worden had ik niet. Voor Jonas was dat heel anders; die wilde graag kijken hoe het met zijn zoon was, maar wilde tegelijkertijd ook nog bij mij zijn voor de nageboorte… Bovendien wist hij met zijn vakkennis heel goed wat er allemaal fout zou kunnen zijn. Af en toe kun je maar beter niks weten, denk ik dan.

En nu zit ik thuis, met Kalle op schoot, met zoveel verschillende gevoelens… Is het echt waar? Is hij echt ‘van mij’? Wat is ie mooi!

Mijn geduld is aardig op de proef gesteld de afgelopen week, vind ik zelf. Bijna elke avond denk ik: zou ik vannacht dan ineens wakker worden van de weexebn? Maar tot nu toe ben ik nog elke ochtend ‘gewoon’ wakker geworden.

Morgenochtend om 9 uur kunnen we ons melden bij het ziekenhuis. De verloskundige onderzoekt dan of er al iets is gebeurd, of mijn baarmoedermond al iets open staat of niet, en hoe het met het kindje gaat. Daarna wordt er besloten of ik een zetpil met het hormoon prostaglandin krijg (om meer ontsluiting te krijgen), of dat evt. de vliezen worden gebroken (als er al een klein beetje ontsluiting is). Al met al is het fijn dat we morgen iets meer weten en dat er in ieder geval iets gaat gebeuren!

Overigens hoeven jullie niet te verwachten dat er snel na de bevalling een update op de weblog komt. Dan weten jullie dat al vast!

Het is inmiddels 11 dagen na de uitgetelde datum, en er is nog geen kind in zicht. Officieel mag je ook pas van "over tijd" spreken als er 42 weken voorbij zijn, en is alles tussen 3 weken voor en 2 weken na de uitgetelde datum "normaal".

Afgelopen vrijdag zijn we bij de verloskundige geweest, waar ze een CTG van het hartje hebben gemaakt. Ongelofelijk hoe zo’n babyhartje klopt en van ritme veranderd: het valt zo van 160 naar 125 slagen per minuut, om het volgende moment weer met 145 slagen te kloppen. Daar zou je als volwassene toch naar van worden! Met het kindje was alles goed, dus konden we na 20 minuten weer naar huis.

Als er woensdag nog niks gebeurd is, kan ik me om 9:00 uur melden bij het ziekenhuis, waar ze dan langzamerhand de bevalling willen gaan inleiden. Maar ik ga er nog steeds maar vanuit dat dat niet nodig wordt, en dat de kleine er ineens morgen uitkomt!

Het was niet zo warm en redelijk bewolkt, dus tijd om naar het strand te gaan! Misschien niet zo logisch voor jullie, maar als je het – net als ik dus – vrijwel continu heet hebt, is het strand echt een no-go zolang de zon schijnt. Maar gister was het wat bewolkt, en omdat ik mijn draai thuis niet kon vinden (en het inderdaad warm had), stelde Jonas voor om naar het strand te gaan. Behalve dat ik dan kon afkoelen in de zee, kwam Jonas met een nog beter argument: hij zou een gat in het zand graven voor mijn buik, zodat ik zowaar op mijn buik zou kunnen liggen!

Je ziet, ik genoot er met volle teugen van en lag heerlijk een beetje te slapen. Als de baby niet snel komt, ga ik gewoon nog een keertje – al was het alleen maar om zo op mijn buik te kunnen liggen!

Dat ik kan blijven staan, vind ik zelf ook een wonder. Alhoewel het wel verklaart waarom ik toch zo moe in mijn rug ben….

Deze foto is van vandaag, 22 juli. Nog 8 dagen tot de uitgetelde datum, en dus nog maximaal 22 dagen tot ik eindelijk bevallen ben!

Wat mij betreft liever vandaag dan morgen…